Deze site gebruikt cookies als je geregstreerde gebruiker bent en inlogt

Artikelindex

Belgische opstand

Na enkele tientallen jaren begon eer iets te broeien onder de Franstalige burgerij in het zuiden en er kwam een opstand van. In 1930 riep men in Brussel de onafhankelijkheid uit en werd de noordgrens van de nieuwe natie getrokken langs de lijnen die ook bij de vrede van Münster na de 80-jarige oorlog waren bepaald. In Baarle-Hertog en Baarle-Nassau gebruikte men nog oudere grenslijnen. Voordat het zover was werd er in het zuiden, waaronder in de streek van de familie Roelands en Boeren gemobiliseerd en extra troepen samengetrokken. De veldtochten waren echter zeer moeilijk omdat er heel wat troepen overliepen naar de landgenoten in het zuiden. Er bestond er onder de bevolking van het voor 90% katholieke Noord-Brabant wel enige sympathie voor de Belgische zaak, maar die bleef binnen de perken en de uitingen daarvan konden door de Nederlandse autoriteiten zonder veel moeite worden onderdrukt met de troepen ui het noorden. Het duurde tot 1839 voor er met de noordelijke Nederlanden een overeenkomst was gevonden en België echt op de kaart stond. Vanaf nu woonden er delen van de familie in verschillende landen. De landsgrens werd niet altijd even serieus gezien, door de grensbewoners. Bestuurlijk veranderde er in eerste instantie niet veel op lokaal vlak, sommige gemeenten of dorpen werden wel bij een andere provincie gevoegd of kwamen in een ander land terecht, zoals een deel van Galder en Strijbeek, dat nu ineens bij de gemeente Ginneken en Bavel kwam (?), waar het vroeger bij Meerle hoorde, dat veel dichterbij ligt. De nieuwe grenzen gaven ook wel kansen om van de verschillen aan de beide zijden te profiteren, door te smokkelen bijvoorbeeld.